خبرنگار و گزارشگر اجتماعی

یادداشت ها ،گزارش ها ،عکس ها و مقالات درج شده در نشریات و خبرگزاری ها

یادداشت
نویسنده : علی البرزی - ساعت ۳:۱٧ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢۸ شهریور ۱۳۸٩
 

آقای رئیس، فاصله شما تا معلولیت یک ثانیه است!

علی البرزی -جوان

همه چیز از اطلاعیه بزرگترین وزارتخانه کشورآغاز شد، دراطلاعیه وزارت آموزش و پرورش با اشاره به جذب تعداد قابل توجه نیرو درکادراداری و معلم ،عدم داشتن معلولیت جسمی، حرکتی و ...از شرایط اصلی استخدام اعلام شده است.
عدم پذیرش افراد معلول درآموزش و پرورش نه تنها واکنش انجمن ندای معلولان ایران را در پی داشت، بلکه سرپرست سازمان بهزیستی هم در آخرین اظهارنظر خود اقدام آموزش و پرورش را خلاف قانون دانسته و با بیان اینکه تمامی وزارتخانه ها موظف به اجرای قانون سه درصد معلولان هستند، گفت :در حال حاضر بسیاری از معلولان، استاد دانشگاه هستند و اینکه برخی از افراد اظهارنظر کرده‌اند که معلولان نمی‌توانند در آموزش و پرورش فعال باشند و به عنوان یک معلم در خدمت مردم باشند یک حرف غیرکارشناسی شده است.

اما صحبت های اسفندیاری پایان ماجرا نبود و پیگیری های انجمن ندای معلولان ایران و خواست عمومی این قشر ازجامعه باعث شد که نامه ای از طرف وزرات رفاه برای اشتغال افراد معلول در آموزش و پرورش روی میز رئیس جمهور قرارگیرد، محصولی وزیر رفاه و تامین اجتماعی با اعلام این خبر که وزارت رفاه بنا بردرخواست معلولان نامه ای را برای پیگیری این موضوع به رئیس جمهور ارسال کرده است ، افزود: وزارت آموزش و پرورش ملزم به استخدام این افراد در رده های مختلف اداری طبق قانون است.

وزیر آموزش و پرورش+ معلولان+علی البرزی
عدم اجرای قانون ، سردرگمی معلولان و رسانه ای شدن موضوع !
در شرایط کنونی بیش از 6 سال از ابلاغ قانون جامع حمایت از معلولان به 16 دستگاه اجرایی کشور می گذرد، اما همچنان عدم اجرای قانون مصوب کشوری در بخش های دولتی و خصوصی باعث ایجاد مشکلات مختلفی برای افراد معلول شده است .
قانون جامع حمایت از معلولان دراردیبهشت ماه 1383 توسط نمایندگان مجلس تصویب ودر17 خرداد 1383 برای اجرا به سازمان های دولتی ابلاغ شد.
علاوه براین در قانون اساسی کشورهم مفاهیم مختلفی دراصول 21، 28 و 29 مربوط به حقوق انسانی و شهروندی معلولان و جانبازان قرار گرفته است.
هدف از تصویب این قوانین درکشور حمایت از حقوق معلولان، دفاع از حقوق انسانی و رسیدگی به مشکلات اجتماعی آنها، دسترسی به عدالت، شرکت در اجتماع، تحصیلات، سلامتی، توانمند‌سازی و توانبخشی، مشارکت در زندگی فرهنگی، تفریحی و ورزشی و حضور آنها در محیط‌های مدنی، سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی با فرصت‌های مساوی اعلام شده است .
با این وجود به نظر نمی‌رسد که تعاریف مشخصی میان آنچه در قوانین آمده، با عملکرد سازمان ها در سال های اخیر وجود داشته باشدچرا که تا به امروز ضمانت اجرایی مشخصی برای قوانین مرتبط با افراد معلول در سازمان های دولتی وجود نداشته است.
این در حالی است که در سال های گذشته به ویژه بعد از تصویب کنوانسیون جهانی معلولان در مجمع عمومی سازمان ملل، توجه ویژه ای کشورهای منطقه نسبت به حقوق معلولان صورت گرفته است ،اما در ایران هنوز هم معلولان برای ابتدایی‌ترین و ساده‌ترین مسائل روزمره خود دچار مشکل هستند؟!

آقای مسئول فاصله شما تا معلولیت یک ثانیه است!

عدم استخدام معلولان در آموزش و پرورش اولین مشکلی نیست که در رابطه با معلولان در جامعه به وجود می آید و بدون شک با وضعیت موجود آخرین هم نخواهد بود، آنچه درکشورما در رابطه با افراد معلول و نیازهای آنها بیش ازهمه خودنمایی می‌کند، فراموش کردن یک اصل مهم در سیاستهای اجرایی مسئولان سازمان ها و دستگاه های اجرایی است ،زمانی گفته می‌شد که مشکل معلولیت، مشکل فرد است و فرد باید خود را با جامعه تطبیق دهد.
ازقدیم شنیده ایم که گفته شده، معلولیت محدودیت نیست و این جمله برای همه مردم یک جامعه به عنوان یک نماد اجتماعی در نظر گرفته می شود، فاصله بین معلولیت و سلامت یک ثانیه است و در هر شرایطى امکان دارد فردى دچارمعلولیت شود حتی اگر این فرد یکی از مسئولان وزارتخانه و یا سازمان دولتی باشد!