خبرنگار و گزارشگر اجتماعی

یادداشت ها ،گزارش ها ،عکس ها و مقالات درج شده در نشریات و خبرگزاری ها

تلخ نگاری یک جنایت(1) گفت وگوی«پنجره» با دکتر روح الا مینی :
نویسنده : علی البرزی - ساعت ٢:٠۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٤ شهریور ۱۳۸٩
 

بخشی از آمران جنایت کهریزک در نیروی انتظامی هستند

علی البرزی
 
شاید کمتر کسی تصور می‎کرد که روزی بازداشتگاه کهریزک، شهرت جهانی پیدا کند و حوادث این بازداشتگاه مدت‎‎ها نقل محافل و رسانه‎‎های داخلی و بیگانه باشد و هر رسانه با توجه به اهداف و رسالت خود به این موضوع بپردازد.
بازداشتگاه کهریزک در شهرک سنگ، طی چندین سال در عملیات‎های مختلف ازجمله تخریب محله خاک سفید و سپس به‎طور گسترده در طرح ارتقای امنیت اجتماعی، مورد استفاده قرار گرفت، این بازداشتگاه تا میانه تابستان ۱۳۸۸ناشناخته بود، اما در جریان حوادث بعد از انتخابات، پس از صدور دستور تاریخی رهبر معظم انقلاب مبنی بر تعطیلی این بازداشتگاه، واقعیات مربوط به این مکان برای بسیاری روشن شد.
در جریان بررسی‎‎های صورت گرفته توسط کمیته ها و گروه های مختلف، کشته شدن حداقل سه نفر در این بازداشتگاه تأیید شد: «محسن روح‎الامینی» فرزند عبدالحسین روح الامینی، «محمد کامرانی» فرزند علی کامرانی و «امیر جوادی‎فر» فرزند علی جوادی‎فر 3 شهید بازداشتگاه کهریزک هستند.
گذشت یک‎سال از این حادثه و صدور احکام متهمان انتظامی این ماجرا، بهانه‎ای بود تا گفت‎وگویی با «عبدالحسین روح الامینی» پدر شهید «محسن روح الامینی »انجام دهیم:

*آقای دکتر! اکنون و با گذشت یک‎سال از حادثه کهریزک، دادگاه رسیدگی به پرونده متهمان انتظامی فاجعه کهریزک برگزار شده است، به طور کلی روند رسدگی به این پرونده را چگونه ارزیابی میکنید؟
دادگاهی که در اواخر سال گذشته و اویل امسال تشکیل شد، یک دادگاه برای رسیدگی به پرونده تعدادی از متهمان است و قراراست دادگاههای دیگری برای رسیدگی به پرونده عاملان و آمرین و مقصران اصلی حادثه تشکیل شود.

*منظور شما از عاملان وآمرین اصلی چه کسانی هستند؟

کسانی‎که در اعزام نابخشودنی افراد به کهریزک نقش داشتند، افرادی که دستور انتقال را صادر کردند و مأمورانی که به اذیت و آزار زندانیان پرداختند، همه در گروه عاملان و آمرین حادثه کهریزک هستند. بخشی از این افراد در بدنه نیروی انتظامی و بخشی دیگر در قضات هستند که باید در دادگاههای بعدی در برابر قانون قرارگیرند.

دکتر روح الامینی+همسر+گفت وگوی علی البرزی

*در همین دادگاهی که برگزار شد، احکام صادره از نظر شما چگونه بود؟ آیا متناسب با جرم واقع شده افراد تعیین شد یا با توجه به شرایط دادگاه و نظر قاضی، احکام صادر شد؟
روند دادگاه به‎نظر من در یک نگاه کلی خوب و منصفانه بود و با آن شرایط رسیدگی و محدودیتهای قانونی که وجود داشت، از نظر ما به‎عنوان خانواده یکی از جان‎باختگان کهریزک، دادگاه عادلانه ای بود، هر چند که در این دادگاه تنها عوامل اجرایی در برابر قانون قرارگرفتند. این موضوع سئوالی است که در بین افکار عمومی و خانواده قربانیان هم‎چنان وجود دارد.

محسن روح الامینی
*به‎نظر شما این دادگاه توانست در دفاع از مسئله هتک حیثیت به نظام و نیروهای خدوم نیروی انتظامی و قوه قضاییه نقش داشته باشد؟
یکی از مسائل اصلی که به‎نظر من باید در روند بررسی این پرونده مدنظر باشد، مسئله هتک حیثیت نظام است، چراکه در این حادثه تعدادی از نیروهای خدوم که در این نظام به‎خصوص در نیروی انتظامی و قوه قضاییه مشغول فعالیت هستند و در این حادثه نقشی نداشته‎اند، با اعمال ناجوانمردانه عده ای خطاکار، مورد هتک حیثیت قرارگرفتند که دفاع از این موضوع در دادگاههای بعدی ضروری و غیر‎قابل اجتناب است.

*قوه قضاییه و دستگاه زیرمجموعه آن در بخش دادستانی و دادگستری، نقش اصلی را در روند بررسی پرونده کهریزک داشته‎اند؛ عزم قوه قضاییه برای رسیدگی به این حادثه را چگونه ارزیابی میکنید؟
مدیریت قوه قضاییه و مجموعه تحت سرپرستی‎اش از ابتدای جریان بررسی، پیگیریهای مثبت، سازنده و خوبی داشتند و ما این موضوع را در روند بررسی و مراحل مختلف پرونده مشاهده کردیم. اما باید توجه داشت که در یک مراحلی، سرعت بیشتری نیاز است و این برای ما و افکار عمومی پذیرفته نیست که در برخی از موارد، در مدت یک و یا دو ماه به همه جزییات پرونده رسیدگی شود و باید در مراحل مختلف، پرونده واکاوی شده و مقصران اصلی به مردم و خانواده های قربانیان معرفی شوند. سال قبل که اعلام شکایت کردیم، اولین درخواست ما از قوه‎ قضاییه این بود که قاضی پرونده با ابلاغ ویژه و ثابت باشد که از به وجود آمدن مشکلات احتمالی در روند رسیدگی جلوگیری شود اما متأسفانه تا به امروز این درخواست با گذشت یک‎سال هنوز اجرایی نشده است و حتی در بخش‎هایی از پرونده، احتمال رسیدگی ناقص وجود دارد. درحال حاضر در سازمان قضایی نیروهای مسلح و قوه قضاییه هزاران صفحه پرونده با جزییات فراوان باقی مانده که به‎طور طبیعی باید به این پرونده ها به صورت متمرکز رسیدگی شود.
*آقای دکتر! شاید سئوال من کمی ناراحت‎تان کند؛ اما آیا بعد از گذشت یک سال این احتمال وجود دارد که شما متهمان کهریزک و در حقیقت عاملان و آمران کشته شدن فرزندتان را ببخشید و از جرم آن‎ها چشم‎پوشی کنید؟
در شرایط کنونی، احکام هنوز نهایی نشده و انتظار داریم که احکام پرونده نهایی شود و برای موضوع بخشش هنوز فرصت هست. اما در مواجهه با طبقات مختلف مردم از سال گذشته، دریافته ایم که این موضوع را از ما نمیپسندند که مسیر پرونده را رها کنیم؛ نظرعمومی این است که با پیگیری پرونده یک اصلاح رویه ای صورت خواهد گرفت و از تکرار حوادث مشابه جلوگیری خواهد شد، اما به لحاظ انسانی افرادی که در این جنایت مسئولیت بالاتری داشتند، باید پاسخگو باشند. حداقل انتظار از مسئولان این فاجعه، قبول مسئولیت، استعفا و تنبیه مقصران است، همان‎ رفتاری که فرمانده ناجا در مورد مسئولان بازداشتگاه در اوایل کار انجام داد و هم‎اکنون رسیدگی قضایی نسبت به این عوامل در دست اقدام است. از طرف دیگر، کسانی‎که مسبب این اتفاق بودند، ضمن قبول اشتباه خود باید تاوان اشتباهات فاحش خود را بدهند، تا این اشتباه به حساب مجموعه نیروهای خدومی که در ناجا و یا در قوه قضاییه و یا درگوشه و کنار نظام برای امنیت و آرامش مردم در حال خدمت هستند، گذاشته نشود.

*به نظر شما چه موضوعی باید در دستور کار نیروهای انتظامی و قضایی کشور قرارگیرد تا دیگر شاهد حوادثی نظیر کهریزک نباشیم؟
مهم‎ترین موضوع در حال حاضر این است که در هر سه قسمت دستگاههای کشوری، انتظامی و قضایی، کارها به دست افرادی سپرده شود که نه تنها صلاحیت لازم را داشته باشند، بلکه نظارت جدی هم نسبت به عملکرد آن‎ها وجود داشته باشد. درصورت وقوع جنایاتی همانند کهریزک آن‎چنان با مقصران برخورد شود که برای دیگران و وقوع جرایمی مشابه، عبرت‎آموز و پیش‎گیرانه باشد. بازهم تأکید میکنم مماشات و عدم پیگیری جدی این‎گونه جنایات که در سطح ملی باعث رنجش افکار عمومی شود، باید متناسب با شدت جرایم برخوردهای قضائی و انتظامی صورت گیرد. من امیدوارم که بخشهای باقی‎مانده این پرونده هر چه سریع‎تر در ماههای آینده به نتیجه نهایی برسد و برخلاف تصور برخی افراد، مشمول مرور زمان نشود و امید به اصلاح روندها و رویه ها را هم‎چنان برای آحاد مردم به ویژه نسل جوان زنده نگه دارد.